Annet in Pakistan

Weer thuis

2006-02-16T12:12:00.000-08:00

Vanavond is Annet weer geland op Schiphol.

Laatste dagen in Bagh

2006-02-12T07:27:00.000-08:00

Vrijdagavond

Mijn werk zit er een beetje op. Morgen ga ik nog naar een health clustermeeting, daar zal ik mijn rapport brengen. En dan vlieg ik zondag weer naar Islamabad.

Gisteravond was ik uitgenodigd bij Kolonel Habib en de zijnen. Ze hadden nog wat mensen uitgenodigd, een Nederlandse vrouw die Unicef coördineert hier, een Maleisische psychologe en nog wat artsen van het militaire hospitaal. Er was heerlijk eten; en ik moet zeggen dat de militairen erg vriendelijk en gastvrij zijn. Ook gewoon leuke mensen waarmee het gezellig praten is. Na afloop werden we door de militairen naar huis gewandeld. Eveline, van Unicef, zag dat hier geen douche was en nodigde me onmiddellijk uit om in het kamp van UN te douchen. Dat heb ik meteen vandaag gedaan. Voor het eerst na bijna twee weken een warme douche, dat is nu echt luxe.

Vandaag voor het eerst heb ik iets gemerkt van enige onrust. Eveline zei dat ze bericht hadden gekregen van de politie dat Expats niet alleen de straat op mogen. Gisteren was er ook enige onrust omdat het een religieuze feestdag was met parades. De hele dag galmden er gebeden door microfoons. Op de compound van de UN zitten ook Noren en er is enige onrust merk ik.

Ik ben wel blij dat mijn werk een beetje klaar is. Het valt nog niet mee om alles voor elkaar te krijgen wat je wilt. En dan vooral omdat het lastig is om iedere keer de juiste mensen te spreken. Vooral in het districtshospitaal is het zo druk, overdag weet je niet wat je ziet wat er allemaal aan patiënten buiten voor de verschillende tenten zit te wachten. Maar goed het is in ieder geval gelukt om mijn rapport af te maken. Nu nog een rapport over alle labfaciliteiten in het district, maar dat zal ook wel lukken.

Foto: In het lab in mijn pakistaanse outfit

NB: Inmiddels is Annet weer in Islamabad (MP)

Twee weken in Pakistan

2006-02-10T09:07:00.000-08:00

Twee weken ben ik nu hier. Het weer is in plaats van winters volop zomers. Zo’n 25° overdag, ’s avonds koelt het wel heel erg af. Wat dat betreft is het dus heel erg meegevallen. De verwoesting daarentegen op sommige plaatsen is werkelijk verschrikkelijk. Overal waar je langsrijdt zijn tentenkampen, die voor een deel ook weer verlaten worden omdat mensen terugkeren naar hun geboortegrond. Doordat de temperatuur zo gestegen is, zijn hoger gelegen weer bereikbaar geworden. Wat heet bereikbaar. De conditie van de wegen is verschrikkelijk. Mensen lopen soms uren om bij hun veelal ingestorte bezittingen te komen. Een van de analisten in het lab vertelde me vandaag dat zijn huis ook volledig ingestort is. Hij woont op 30 km afstand van Bagh hoog in de bergen. Hij is twee of drie dagen 24 uur per dag aanwezig en gaat dan weer naar zijn huis. Hij is dan uren onderweg. Een uur met een bus ( en dat is geen bus zoals wij gewend zijn, maar de helft van de mensen hangt achteraan de bus) en dan nog een uur lopen om bij zijn dorp te komen. Daar woont hij nu in een tent. Zijn moeder is omgekomen bij de aardbeving, drie dagen na de aardbeving hebben ze haar onder het puin vandaan gehaald. Heel erg treurig allemaal. Dan is het ook geen wonder dat werk niet echt op de eerste plaats komt. En als je dan ook nog in een tent moet werken, waar alles vreselijk stoffig en vies is, de electriciteit de hele dag aan en uit gaat en de apparatuur daardoor niet echt goed werkt, is het geen wonder dat de motivatie om er iets van te maken niet zo groot is.

Ik heb wel wat verbeteringen kunnen bewerkstelligen: betere werktafels (die er stonden hingen half scheef en waren bedekt met heel smerige lakens), een generator voor het lab zodat de stroom tenminste verzekerd is. Een aantal laboratoriumbepalingen hebben we kunnen uitbesteden aan een ander (tijdelijk) lab in de omgeving. De meest onhygiënische en gevaarlijke situaties zijn nu verbeterd. En toch voelt het als een druppel op een gloeiende plaat. Pas als de tent vervangen wordt door een semi-permanente container kunnen verdere verbeteringen doorgevoerd worden.

Al met al is het een ervaring om niet gauw te vergeten. Je kunt maar weinig doen, maar wat je doet wordt wel erg gewaardeerd. Ik heb de Pakistanen hier in Kasjmir als heel erg vriendelijk en gastvrij ervaren. Overal waar je komt moet je thee drinken of mee eten. Er zijn dagen geweest dat ik vier keer gegeten heb ….na de lunch. Het is lastig om te weigeren want de mensen gaan het onmiddellijk voor je maken. Zelfs als ze in een tent wonen nodigen ze je onmiddellijk uit om te blijven eten. De mensen zijn ook opener dan ik had verwacht. Alhoewel het wel geholpen heeft dat ik mezelf een Pakistaanse outfit heb laten aanmeten. Hier in dit gebied loopt echt niemand in westerse kleding, alleen de hulpverleners. Vrouwen hebben het hoofd bedekt, of in ieder geval altijd een sjaal om het hoofd te bedekken. Ik vind het zelf prettiger om daar gewoon aan mee te doen.

Wat me ook wel duidelijk geworden is dat ook zonder aardbeving de mensen hier een zwaar leven leiden, zeker als ze hoog in de bergen wonen. Misschien dat ze daardoor ondanks het feit dat ze nu al maanden in tenten wonen daar zich redelijk bij neerleggen. Sommigen bouwen naast hun tent iets stevigers om in te koken. Maar velen wachten toch maar gelaten af wat er verder gaat gebeuren. Ze hebben ook geen geld om zelf iets nieuws te bouwen. De regering heeft wel een soort tegemoetkoming toegezegd. Om dat geld te krijgen moeten de mensen een rekening openen bij een bank. Bij de banken is het dan ook een chaotische toestand. Toen ik deze week langs een bank reed werden de mensen door de politie gemaand op te schieten met als gevolg dat er een man of dertig van een trap af over elkaar heen viel. Een man moest naar het ziekenhuis gebracht worden, omdat hij bijna werd vertrapt.

Foto's: Het ziekenhuis (boven); Zahoor met microscoop (midden); tent op het puin van een huis (onder)

Feestdag

2006-02-08T05:23:00.000-08:00

Woensdag,

Vandaag is het een religieuze feestdag en morgen ook heb ik begrepen. Er vliegen geen heli’s en alle openbare gebouwen zijn dicht. Ben benieuwd hoe het in het ziekenhuis is. Nu ik mijn Pakistaanse outfit heb is het veel gemakkelijker om in het ziekenhuis rond te lopen. Mensen zijn daardoor wat toeschietelijker. Kan ik ook een beetje op de( tent)zalen rondlopen. Gisteren heb ik even staan praten met een man wiens vrouw aan het bevallen was. Ik ga zo even kijken wat het geworden is.

Ik ben wel snipverkouden geworden. Ik denk toch van de wisselende temperaturen. En van het stof, vooral beneden in het centrum is het verschrikkelijk.

Foto's Bagh en omgeving

2006-02-08T05:11:00.000-08:00

Zelfgebouwde keuken naast de tent

Bericht uit Bagh: Aanvraagformulieren en chapati's

2006-02-04T06:21:00.000-08:00

Ik hoop dat mijn vorige mails zijn aangekomen. Het is wel lastig dat je niet steeds kan mailen. Ik kan wel naar het UN kamp gaan, maar de auto is nu weer weg. Dus ga ik het morgen doen. Vandaag ben ik de hele dag in het ziekenhuis bezig geweest. Eerst overlegd met het hoofd van het ziekenhuis. Dat is dus niet meer dr Quamar (de cardioloog), maar dr Atiq. Ik moet zeggen, ze zijn allemaal even vriendelijk en meewerkend. Ik vroeg om wat meer tafelruimte en het werd meteen geregeld. Overigens is overleggen hier wel een ellende, want iedereen komt binnen en je hebt het gevoel dat er tig overleggen tegelijk plaats vinden.

Verder is het lab echt een puinhoop. Het is smerig, ze gooien alles door elkaar, en er is geen enkel systeem. Dat probeer ik nu uit te leggen, maar dat valt niet mee want de mannen spreken nauwelijks engels. Vanmiddag was ik alleen met een van hen. Hij was wel heel behulpzaam en begon ook zelf ideeen te ontwikkelen toen ik zo bezig was. Heel leuk eigenlijk wel. Ik denk dat ze ook een beetje vastgelopen zijn in hun zooi en er geen gat meer in zagen.
Morgen ga ik alle voorschriften en manuals eens even goed bekijken. Er schijnt ook een hematologie apparaat te zijn, maar door gebrek aan ruimte hebben ze die tijdelijk opgeborgen. We hebben nu weer wat ruimte gecreëerd, dus morgen ga ik hem proberen te installeren.

Ik heb ook een aanvraagformulier voor ze gemaakt, want de aanvragen werden op vodjes papier gedaan. Ik zal het meesturen, weten jullie wat ik zo allemaal doe. Al met al ben ik er leuk mee bezig. Morgen heb ik weer afgesproken met kolonel Habib, die komt af en toe binnen vallen waar ik ook ben. Het lijkt wel of ze altijd weten waar je bent. Maar het is wel heel aardig, want ze willen dat het me aan niets ontbreekt. Nou, dat is ook niet zo. Drie keer per dag chapati’s en heel veel mierzoete en melkerige koffie en thee met Tuc, daar zijn ze hier ook dol op.

Vandaag heb ik nog een Pakistaanse outfit besteld voor 5 euro, dat is het wel waard want ik voel me wel een beetje ongemakkelijk in mijn jeans. Vooral in het ziekenhuis wordt ik erg aangestaard door de patiënten. Je merkt wel dat hoe meer ontwikkeld de mensen zijn hoe minder ze daar een probleem mee hebben.

Morgen hebben ze hier een douche voor me geregeld bij iemand thuis geloof ik. Dat lijkt me wel weer eens prettig. Ik moet het nu steeds doen met een kan warm water, die wel onmiddellijk voor me gemaakt wordt als ik ’s morgens opsta. Vandaag heeft Auntie (ik herkende haar van de foto’s) de was voor me gedaan. Verder staat het kampement op een laag pitje dus staan ze ook volledig tot mijn beschikking.

Verder heb ik een aardig inzicht in de ziekenhuizen en de labs. Gisteren ben ik nog bij het veldhospitaal van Qatar geweest (ongeveer 15 km hiervandaan). Die hadden hun zaakjes ook goed geregeld. Ik heb daar wel een heel leuke ontmoeting gehad met een Irakese arts. Ze komen echt overal vandaan. Overigens is de hoeveelheid ingestorte huizen daar helemaal verschrikkelijk.

Wel een prachtige omgeving trouwens. Het zou een fantastisch vakantie oord kunnen zijn.

Bericht uit Bagh

2006-02-01T05:40:00.000-08:00

Na twee dagen in Islamabad (een chaotische stad, waar je gek wordt van het verkeer) ben ik nu in Bagh. Deze stad ligt midden in het aardbevingsgebied. En dat is duidelijk: de halve stad ligt in puin, overal zie je tentenkampen van de verschillende NGO’s die hier werkzaam zijn en naast de geheel of gedeeltelijk ingestorte huizen staan ook weer tenten. Ik ben zelf in zo’n tentenkamp gestationeerd, in mijn geval het ADRA kamp. Het is een beetje behelpen, maar bij het behelpen wordt ik bijgestaan door de ontzettend vriendelijke kampstaf, die me van alles voorzien wat ik maar nodig zou hebben.

En dan het ziekenhuis. Vlakbij ons kampement is het uit tenten bestaande districtshospitaal. Eigenlijk doen ze alles, operaties, bevallingen, er is een Intensive Care, een mannen”zaal”, een vrouwen”zaal” (lees: tent), een kinderafdeling en ook een laboratorium natuurlijk. Het is erg primitief: een tent waarin een paar tafeltjes staan, met daarop een chemie analyzertje, een microscoop, een centrifuge en dat is het zo’n beetje. Je zal er maar moeten werken. Terwijl ik er was vandaag kwam er een man binnen die als vrijwilliger hier in het gebied werkte. Hij wilde bloed geven voor een ernstig ziek kind. Ter plekke werd zijn bloed op HIV en Hepatitis B getest. Hij werd goedgekeurd (alle testen negatief) en vervolgens werd een zak bloed afgenomen. Vervolgens werd dit meteen gekruist met het bloed van het kind; onder de microscoop werd bekeken of het niet agglutineerde (klonterde), dat was niet het geval en de man nam de zak bloed mee naar wie weet waar, om het aan het kind te geven.
Volgens de aanwezige analist wordt meestal bloed gedoneerd door naaste familieleden, maar door de aardbeving en de slechte omstandigheden waaronder de mensen leven wordt dat steeds moeilijker.
Het is wel een andere wereld. Ik bewonder de mensen die onder deze omstandigheden moeten werken. Er worden toch redelijk betrouwbare resultaten tevoorschijn getoverd.

Vandaag heb ik ook een bloedstollende rit meegemaakt door de bergen (anderhalf uur) over wegen die in onze westerse ogen nauwelijks begaanbaar zijn, maar waar ik in een militaire jeep met een bloedgang overheen werd vervoerd. De route voerde over een brug waar precies één auto in de breedte op past en door een rivier, langs overhangende rotsen. Ieder moment had ik het idee dat er een groot rotsblok naar beneden zou kunnen rollen. Maar we kwamen veilig aan in het ziekenhuis van het aangrenzende district. Ook daar lag de helft weer in puin. Het ziekenhuis echter opereert op een wat professionelere manier dan in Bagh.

Het is een enorme ervaring om hier te zijn. Natuurlijk is het vreselijk om al die puinhopen te zien, maar het is toch ook wel fantastisch dat mensen onder zulke omstandigheden hun leven weer oppakken en doorgaan met werken.

Tot slot nog even een opmerking over Pakistaanse mannen. Nog nooit heb ik zulke galante, hoffelijke mannen meegemaakt. Mijn chauffeur in de jeep was een kolonel van het Pakistaanse leger. Een soldaat reed de hele dag mee zonder een woord te zeggen, maar was er speciaal geloof ik om de deur voor me open te houden en weer achter me dicht te doen. Niets hoef ik te dragen, alles wordt onmiddellijk van me overgenomen. Het heeft wel wat! Wel een beetje zielig vond ik de soldaat want de kolonel en ik werden overal onthaald op thee, koffie en maaltijden, maar deze man bleef braaf achter bij de jeep.Verschil moet er blijkbaar zijn.

Bericht uit pakistan 2

2006-01-30T09:52:00.000-08:00

Lieve allemaal,

Het lukt dus niet om op te bellen met mijn telefoon. Daar baal ik wel een beetje van. Ik hoop dat het mailen in Bagh geen probleem zal zijn.

Gisteren heb ik gesproken met Johan de Graaf en een chirurg die hier vijf weken heeft gewerkt . Heel aardige mensen, en ze hebben heel wat informatie gegeven. Johan zou het het beste vinden als ik dus inderdaad al die kliniekjes en labjes ging bekijken en een overzicht zou kunnen krijgen wat waar gedaan wordt. Volgens hem wordt er veel te veel dubbel gedaan ook omdat sommige mensen liever niet met elkaar samenwerken. Er schijnen twee regimenten van het Pakistaanse leger te zitten en die werken elkaar enigszins tegen. Dan is er dat ziekenhuis 14 km vanaf Bagh dat bereid is de labfaciliteiten te doneren. Dat is er een die ik dus echt moet gaan bezoeken en kijken wat daar voor afspraken mee te maken zijn. Hij zegt wel dat er vooral een plan moet zijn hoe het dan verder bemand wordt anders heeft het geen enkele zin om wat dan ook te doneren. Volgens hem zijn de analisten hier overigens prima opgeleid, dus dat is geen probleem. Wat wel een algemeen probleem is dat volgens hem de Pakistani de neiging hebben om zodra iemand het werk overneemt zij achterover gaan zitten leunen. Dat moet je dus echt voorkomen. Ze moeten het echt zelf doen.

Al met al is het nog een hele uitdaging die me te wachten staat. Ik denk dat ik eerst maar eens heel goed rond ga kijken, informatie verzamelen en hier en daar ga helpen. Het lijkt erop dat ik er twee weken nonstop ben en dan volgende week vrijdag terugvlieg. Dan ga ik mijn paper schrijven en contact opnemen met ene Sasha in Islamabad, zij is de persoon die ervoor kan zorgen dat voorstellen ook echt bij de juiste personen terecht komen zodat er ook wat mee gebeurt.

Overigens waren en David en Frank bij dit gesprek. Adra zou denk ik wel willen weten of het zin heeft om meer vrijwilligers in te vliegen. Volgens Johan is er het meeste behoefte aan basic health education (lijkt me dat Adra dat wel kan bieden) en fysiotherapeuten, die de follow up kunnen doen van de vele operaties die zijn uitgevoerd na de aardbeving.

Er waren er ook twee verpleegkundigen gisteren daar in de Ambassade, zij werken in Arnhem en doen regelmatig dit soort missies. Ik heb van een van hen een emailadres. Misschien iets voor Nellie om contact op te nemen.

Vanmiddag om 2 uur vlieg ik naar Bagh. Ik ben benieuwd!

Verder weet ik nog niet zo goed wat ik van Pakistan moet denken. Ik heb natuurlijk alleen nog maar Rawalpindi en een klein stukje van Islamabad gezien. Het is wel heel duidelijk een monocultuur en dat geeft toch een heel andere sfeer dan bijvoorbeeld Suriname. Het verkeer is echt een grote chaos. Ik bewonder David enorm, hij sjeest met de pick up truck overal dwars doorheen, vindt zijn weg prima, alhoewel hj hier pas twee weken is en nog nooit eeerder hier was. Hij is wel duidelijk een zeer ervaren Adra-man. Leuke man ook om mee te praten, heeft een zeer uitgesproken visie over Adra en steekt die niet onder stoelen of banken. Met z’n vrouw heb ik al heel wat gepraat. Leuk mens ook en iemand die zich gemakkelijk aanpast aan anderen omstandigheden. Alhoewel ze niet van plan is om hier langer dan twee maanden te blijven. Vooral hun kleinkinderen missen ze heel erg.

Bericht uit Pakistan 1

2006-01-29T09:50:00.000-08:00

Lieve allemaal,

Ik zit nu op de bank bij Elizabeth en David. Ik had een prima vlucht, na Frankfurt heel rustig dus heb ik wel wat kunnen slapen. David en Elizabeth hebben me van het vliegveld gehaald.

Het zijn heel aardige mensen. Vanavond zijn we nog even de stad in geweest. Wat een chaos is het hier op de weg. Dat is toch een heel ander verhaal dan Suriname. Wel leuk hoor met al die versierde kleine busjes, en een vreselijk getoeter. Het is hier trouwens bijna zomers. Ik kan bijna niet geloven dat het in de bergen koud is, maar dat is wel het geval volgens David.

Morgen heb ik om half vijf afgesproken op de Nederlandse ambassade met Johan de Graaf en nog een andere arts geloof ik. Ben benieuwd wat ik kan verwachten. En dan vlieg ik maandag met David en je raadt het nooit, met Frank Teeuwen(!) naar Bagh. Frank komt vanavond aan, dus die zal ik morgen wel zien.

Foto's van het provisorische laboratorium in Bagh

2006-01-23T02:04:00.000-08:00

(Foto's: Hans Ponte 2005/2006)

Annet Ponte gaat naar Bagh (Pakistan)

2006-01-19T11:35:00.000-08:00

Binnenkort hier de mails van Annet Ponte uit Pakistan:

Lees alvast de verslagen van ADRA-directeur Hans Ponte in Pakistan:
[1]Hans Ponte op 'monitorreis naar Kasjmir'
[2]‘ADRA – Nederland-auto’ houdt zich zeer goed!

Bericht van Artsen Zonder Grenzen:
'Situatie van slachtoffers van aardbeving in Kasjmir verslechtert', artsenzondergrenzen.nl, 16 januari 2006. - Over de situatie in Pakistan, en de verschillende veldhospitalen. (Voor een overzicht van alle activiteiten van AZG in Pakistan en India zie hier)

Serie foto's uit Bagh vlak na de aardbeving, het districtziekenhuis is op de eerste foto te zien. (Foto's: Saleem Rehmat)